The House that jack built 2018

برای لارس فون تریه

برای لارس فون تریه

نوشتن درباره  لارس فون تریه همیشه یک استرس توام با هیجان مثبت دارد علی الخصوص اگر کارهای وی را از بدو فعالیت تا به امروز دنبال کرده باشید 

امروز میخواهم درباره فیلم خانه ای که جک ساخت the house that jack built صحبت کنم  که با محدود بودن گفتار می بایست به اختصار از آن حرف بزنم

این فیلم که مانند happy end هانکه کبیر کلیه نشانه های کارنامه وی درآن قابل مشاهده میباشد، مانند دیالوگی که از جک پرسیده می شود کار تو چیست و او پاسخ میدهد کار من کشتن است .این جمله در سری فیلم کوتاه های سالگرد فستیوال کن با بازی و کارگردانی شخص فون تریه نیز به کار رفته بود 

بالاجبار باید کوتاه بگوییم پس سریعا به اصل فیلم می پردازیم

خشونت عیان و بی پرده ،نگاه کارما محور و فلسفی جهان شمول از اصول بلا تغییر فیلم های این فیلم ساز است که اوج آن مانند فلاسفه ی بزرگ تاریخ که در میان سالی خود در نظریه های اساسی به بلوغ یا تکثر رسیده است با این تفاوت که این میان سالی برای فون تریه یک تکامل بزرگ می باشد و بس

جنایتکار فیلم یک معمار است و رشته ی معماری هم بیشتر به هنر نزدیک است تا مهندسی تداعی کننده استالین،هیتلر،فرانکو و … می باشد که همگی متفقا در رشته نقاشی چیره دست بودنند اما از بعد دیگر در هر کدام از افراد مذکور بی رحمی های بزرگ تاریخی موج میزد 

وجدان جک با هنرمندی بزرگترین بازیگر آلمان برونو گانز با لباس و گریم معلم های کشورهای ژرمنیک در اواسط قرن نوزدهم می باشد که افراد بزرگی چون بیسمارک هارا در آلمان تربیت کرده اند و در عین حال با خشونت و دیسیپلین بسیار کار آمد شاگردهای خاطی را مجازات میکردند که در نتیجه کشوری ساخته شد که بعد از دو جنگ بزرگ شاهد رشد روز افزون آن هستیم

به فیلم باز می گردیم جک از جنس جنایت کاران تجربه محور است و با توجه به داشتن انواع بیماری های روحی و روانی از انجام این تجارب لذت می برد . وی در طول قصه فیلم قصد ساخت خانه ای با طراحی شخصی دارد که هر بار با بیماری وسواس فکری خود آن را ویران و از نو می سازد. فون تریه خود از بیماری های گوناگون روحی رنج می برد بنابرین این موضوع را استادانه به تصویر کشیده است

آخرین خانه ای که جک آن را کامل و بدون مشکل می سازد از جنس جسد های به قتل رسیده توسط خود وی می باشد. خانه همیشه محل و مامن افراد بوده و هست و این بیمار روانی در این خانه از گلوله های پلیس مصون می ماند اما در نهایت وجدان وی او را به جهنم خود ساخته جک راهنمایی می کند و اوست که با گناهان زیاد راه فراری ندارد 

Age of shadows

نقد کوتاه

عصر سایه ها یک سوپر اکشن محصول ٢٠١۶ با تمامی خواص فرهنگ آسیای شرقی است، فیلمنامه متمرکز و با ضرب آهنگ بالای نوشته شده توسط استاد بلا مناضع خشونت کره ای کیم جا وون که قبل تربا فیلم من شیطان را دیدم و یا داستان دو خواهر زشت ترین و شاید حتی کثیف ترین صحنه های بصری را چنان هنرمندانه و ظریف و در موقعیت خاصی نمایش می دهد که شاید تنها راه برای مخاطب اهل نیکوتین روشن کردن سیگار در بهت خالص باشد، این فیلم برگه نجات کارگردانش را امضا می کند، پس از شکست فیلم قبلی که در هالیوود تولید کرد نه در گیشه و نه در بین منتقدان موفق نبود، حال این رجعت به خشونت محض کره ای که همیشه محبوبیت بی اندازه ای در بین طرفداران خاص سینمای کره داشته باعث شده، این فیلم علاوه بر فروش فوق العاده در سالن های سینما نقدهای مثبتی هم از منتقدین دریافت کند و نماینده رسمی کره جنوبی برای مراسم اسکار بود، اگر انتقام برای شما موضوع جالبی است فیلم های کره ای بهترین انتخاب است، سردمدارانی مثل چان ووک پارک و یا کیم کی دوک که این فیلم همانند مریدی تجاری تر به کلیت سرد،خشن، بی روح و فرسایشی ذهنیت فلسفه شرق آسیا من باب خشونت، انتقام ، قتل و از همه مهم تر غریزه انسانی احترام ویژه ای می گذارد